Γεννήθηκε το 1882 στην ενορία Ζουρνατσάντων και ήταν γιός του Πολυχρόνη και της Μαρίας Πουμπουρίδη. Είχε έξι αδέλφια, τη Βαρβάρα, το Γεώργιο, τη Σοφία, το Χαράλαμπο, το Σπυρίδωνα και τον Ιωάννη. Παντρεύτηκε τη συγχωριανή του Μαρία Καλαϊτζίδου του Ιωάννη, με την οποία απέκτησε οκτώ παιδιά, το Γεώργιο, την Κλεοπάτρα, τον Ευστάθιο, τη Σοφία, την Ερατώ, το Νικόλαο, τον Πολυχρόνη και το Δημήτριο. Η οικογένεια μοίραζε το χρόνο της μεταξύ Τραπεζούντας και Σαντάς. Ο Πέτρος Πουμπουρίδης δούλευε σαν κτίστης στον Καύκασο ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το εμπόριο και άνοιξε στην πόλη του Σοχούμ μια μικρή βιοτεχνία γκαζόζας (με την ονομασία “Ερμής”), την οποία κατασκεύαζε με διάφορα φρούτα. Το 1918 με την οπισθοχώρηση των Τσαρικών στρατευμάτων από την Τραπεζούντα μετέφερε την οικογένειά του με ασφάλεια στο Σοχούμ. Τον Ιούλιο του 1919 ο Πέτρος Πουμπουρίδης συμμετείχε στην τετραμελή επιτροπή, η οποία μετέβη στην Τραπεζούντα για να διανέμει 50.000 κιλά καλαμπόκι στις άπορες οικογένειες της Σαντάς. Το 1949 η οικογένεια εκτοπίστηκε στο Καζακστάν απ’ όπου επέστρεψε στο Σοχούμ το 1954. Ο Πέτρος Πουμπουρίδης πέθανε στο Σοχούμ το 1964 σε ηλικία 82 ετών.
Έρευνα: Χρήστος Αηδονίδης
